{SF-2PM} My Valentine ..Valentine's Fictions..

posted on 14 Feb 2012 23:55 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : My Valentine

Status : Valentine’s Day Fiction

Author : iLollipoppO

Fandom : 2PM 

Paring : Taecyeon x Nickkhun / Chansung x Junsu / Junho x Wooyoung

Genre : Romantic

Rate : PG-15

Theme Song : My Valentine – Martina McBride


 

        เทศกาลวาเลนไทน์ . . . เริ่มมีขึ้น ตั้งแต่ยุคที่จักรวรรดิโรมันเรืองอำนาจ ทางการได้กำหนดให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันหยุดเพื่อเป็นเกียรติแด่จักรพรรดินีแห่งเทพเจ้าโรมัน

 

        สมัยจักรพรรดิคลอดิอัสที่สองแห่งโรม ผู้ซึ่งชื่นชอบการทำสงคราม ได้ประกาศโองการสั่งห้ามให้มีการหมั้นหรือแต่งงานขึ้นในกรุงโรมเด็ดขาด หากแต่เซนต์วาเลนไทน์ก็ร่วมมือกับเซนต์มาริอัส ช่วยเหลือให้ชาวคริสต์หลายคู่ได้แต่งงาน เพราะการน้นเซนต์วาเลนไทน์จึงถูกจับตัว . . . ขณะที่เป็นนักโทษ วาเลนไทน์ได้ตกหลุมรัก จูเลีย ผู้ซึ่งลูกสาวของผู้คุม และก่อนวันที่วาเลนไทน์จะถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศรีษะ วาเลนไทน์ได้ส่งจดหมายไปถึงจูเลีย โดยมีคำลงท้ายของจดหมายว่า “From Your Valentine”

 
         ในวันรุ่งขึ้น วาเลนไทน์ก็ถูกประหารตามคำสั่ง วันที่ถูกประหารคือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 270
แม้ว่าเบื้องหลังของวาเลนไทน์จะน่าเศร้าสลด หากแต่ก็แสดงให้เห็นถึงความกล้า ความรัก และความโรแมนติก . . . ต่อจากนั้นมานิกายโรมันคาทอลิกจึงได้กำหนดให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นวันของเทศกาลแห่งความรักจวบจนปัจจุบัน
 
 
 
        . . . ทั้งที่อุตส่าห์เป็นวันที่มีความหมายขนาดนี้! แต่พวกเรากลับทะเลาะกันซะได้!
 
 
 
        . . . น่าหงุดหงิดที่สุด! ที่อ๊คแทคยอนดูจะไม่สนใจเทศกาลแห่งความรักนี้เอาซะเลย เจ้าของดวงตากลมโตได้แต่ฮึดฮัดขัดใจอยู่คนเดียว นี่มีแค่เขาหรือยังไงกันที่เห็นว่าเทศกาลนี้สำคัญน่ะ คนรึก็อุตส่าห์หาเวลาว่างแอบไปทำชอคโกแลตแฮนด์เมดมาให้ แอบเอามาวางไว้ข้าง ๆ ตัว หวังเอาไว้ว่าพ่อแมวตัวโตจะตื่นขึ้นมาเห็นมัน แต่ไม่เลยนิด! ไอ้แมวบ้ากลับลุกขึ้นมานั่งทับชอคโกแลต ของเขาซะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ เสียเวลาทำมาตั้งนาน กลับแตกกระจัดกระจายภายในไม่กี่วินาที . . .
 
 
        น่าโมโหที่สุดเลย! คอยดูนะ . . . นิชคุณคนนี้จะไม่ยอมยกโทษให้อ๊คแทคยอนเป็นอันขาด!!
 
 

        . . . ไอ้เด็กอายุน้อยตัวโตของผมเป็นอะไรไปกันนะ? ทำไมวันนี้ถึงได้มานัวเนียอยู่กับผมตลอดทั้งวันแบบนี้ ปกติแล้ว ฮวางชานซองไม่ใช่คนที่จะออดอ้อนออเซาะมากแบบนี้ซักนิดนึงอ่ะ มันมากเกินไปจนผมเริ่มที่จะหงุดหงิด คิมจุนซูคนนี้ก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้างอะไรบ้าง ก็เลยเผลอตวาดออกไปด้วยอารมณ์โมโห ผลก็คือ ฮวางชานซอง มักเน่ตัวโตที่ควบตำแหน่งคนรักของผม . . . งอนครับ! เขางอนผมไปเรียบร้อยโรงเรียนเจวายพี
 
        แล้วผมจะง้อเจ้าเด็กโข่งคนนี้ยังไงดีนะ ?

 
 
        . . . อีจุนโฮ คนลามก! ไอ้ตาตี่บ้ากาม!! เป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้คิดจะขืนใจกันแต่เช้าตรู่อย่างนี้นะ ทั้งที่บอกว่าไม่ ๆ ๆ . . . แต่ไม่ว่าจะบอกหรือจะพูดอีกเท่าไหร่ ไอ้บ้านี่ก็ไม่ฟังกันซักนิดนึง หน้ามืดตามัว หื่นขึ้นหน้าจนคิดแต่จะจับเขากดลงเตียงนอนอย่างเดียว ไอ้เขาที่ทนไม่ไหวก็เลยใช้เท้านุ่ม ๆ เขี่ยเข้าไปซะเต็มแรง จนคนหื่นกามตกเตียงสภาพดูไม่จืด . . . สมน้ำหน้า!!
 
        จางอูยองคนนี้ไม่เคยคิดจะยอมใครง่าย ๆ หรอกนะอีจุนโฮ รู้เอาไว้เลย!!
 

        . . . . . . .
 

        “โธ่~ คุณ ฉันขอโทษ~~ ก็ฉันไม่เห็นมันจริง ๆ นี่นา”
 
        อ๊คแทคยอนงานเข้าแล้วครับท่านผู้อ่าน จู่ ๆ ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา ผมก็ได้ยินอะไรดัง แกร๊บ! อยู่ใต้ร่างกายของผม พอลุกขึ้นผมก็ได้พบกับสังขารอันน่าเวทนาของผู้ต้องสงสัย
 
        ชอคโกแลตชิ้นหนึ่ง . . . เอ่อ ต้องหลาย ๆ ชิ้นสินะครับ ที่ไม่เหลือสภาพความเป็นชอคโกแลตไปแล้ว นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ๆ ของผม ในตำแหน่งที่ใครบางคนนอนตัวอุ่นๆให้ผมกอดนอนหลับฝันดีอยู่เมื่อคืน แต่นั่นมันจะไม่เป็นปัญหาเท่ากับการที่เจ้าของที่ตรงนั้น เปิดประตูห้องนอนกลับเข้ามาในห้องพอดีกับที่ได้เห็นสภาพของสิ่งที่ผมทำขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วผลของมันก็เป็นอย่างที่เห็นกันนี่แหละครับ ถึงผมจะกินจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังโกรธผมอยู่ดี
 
        “ไม่รู้! ไม่สนแล้ว!!” พูดไปคนตัวเล็กกว่าก็รู้สึกเหมือนกับว่าจะเห็นหูตั้งๆหางยาวๆ งอกออกมาจากคนตัวโตตรงหน้าเขา
 
        “คุณอ่า~ นายจะใจร้ายกับฉันได้ลงคอเหรอ ฉันเป็นแฟนนายน๊า~” คุณว่าคุณเห็นแทคยอนทำหางลู่ ๆ แล้วก็หูตก ๆ ด้วยล่ะครับ คุณเห็นจริง ๆ นะ . . .
 
        “ทีนายยังใจร้ายกับฉันเลยนี่” ทำไมจู่ ๆ ผมถึงได้รู้สึกว่าแทคยอนน่าระ . . . ไม่น่ารักเลย! ไม่น่ารักซักกะนิดนึงอ่ะ!! ห้ามใจอ่อนนะ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด นิชคุณ หรเวชกุล บอกตัวเองเอาไว้!!
 
        น้ำเสียงฮึดฮัดที่ได้ยินยิ่งทำให้แมวตัวโตหู่ลู่หางตกลงไปใหญ่ “ฉันขอโทษน๊า~ ก็ฉันไม่เห็นนี่นา ความจริงมันเป็นความผิดของนายด้วยซ้ำไป จู่ ๆ ก็มาวางขนมเอาไว้แบบนะ . . . ” ยังไม่ทันที่แทคยอนจะพูดได้จบประโยคเขาก็ต้องเงียบไปเพราะสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของคนรัก . . . ครับ ผมไม่พูดต่อแล้วครับแม่!
 
        นี่เขามีเมี . . . คนรักหรือมีแม่อีกคนกันนะ กับแม่แท้ ๆ เขายังไม่เคยต้องเอาใจต้องขอโทษขนาดนี้เลยด้วยซ้ำไป แต่กับแม่ทูนหัวคนนี้ก็ต้องต้องยอมล่ะนะ ก็มีอยู่คนเดียวนี่นา “คุณอ่า~” แทคยอนไม่ว่าเปล่า เขารุกเข้าไปกอดคนรักตัวเล็กกว่าของเขาแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว นิชคุณที่ถูกกอดตีมือแทคยอนเพี๊ยะ ๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าแทคยอนจะยอมปล่อยเขาเลยแม้แต่น้อย
 
        “ปล่อยนะแทค! ฉันบอกให้ปล่อย ฉันโกรธนายอยู่นะ”
 
        “ไม่เอาหรอก อุตส่าห์ได้กอดนายทั้งที~” ด้านได้ อายอด ท่องเอาไว้ อ๊คแทคยอน!
 
        “ฉันบอกให้ปล่อยไงแทค! ถ้านายไม่ยอมปล่อยฉะ . . . อื๊อออออ~” หนทางเดียวที่จะปราบจอมพยศขี้งอนคนนี้ ดูท่าว่าจะเหลือทางนี้ทางเดียวแล้วล่ะ จูบยามเผลอที่ช่างน่าพิสมัยยิ่งกว่าสิ่งใด รสจูบหวาน ๆ จากปากนุ่ม ๆ เนี่ยมันทำให้แทบจะหยุดไม่อยู่จริง ๆ
 
        ก่อนที่จะถูกทำอะไรไปมากกว่านี้ นิชคุณรวบรวมแรงที่ยังพอหลงเหลือผลักแทคยอนออกห่างก่อนจะโวยวายเสียงดัง “แทค!!” หากแต่อาการหอบจากการถูกช่วงชิงลมหายใจทำให้เขาไม่สามารถโวยวายอะไรไปมากกว่านี้ได้
 
        “ฉันขอโทษนะคุณ ถึงมันจะแตกละเอียด แต่ฉันก็กินมันนะ กินหมดเลยด้วย อร่อยมาก ๆ เลย นายเองก็ชิมจากปากชั้นไปเมื่อตะกี๊แล้วนี่?” แทคยอนพูดพร้อม ๆ กับรอยยิ้มกระชากใจอย่างเคย
 
        คนบ้า! ง้อมาก ๆ แล้วไม่ได้ผลทีไรก็ใช้วิธีนี้ทุกทีอ่ะ จูบแบไม่ทันให้ตั้งตัว แล้วก็คำพูดที่ทำให้ต้องรู้สึกเขินอายอย่างงี้ . . . แล้วก็เป็นเขานั่นแหละที่ก็แพ้อยู่ทุกที . . . ทำไมเขาถึงใจอ่อนกับคน ๆ นี้ได้ทุกทีเลยสิน่า
 
        “ทีนี้ก็ยกโทษให้ฉันเถอะนะ คุณอ่า~” แทคยอนค่อย ๆ เลียบ ๆ เคียง ๆ เข้ามาใกล้ ก่อนที่จะสวมกอดคนรักของเขาเอาไว้เบา ๆ “รู้ใช่มั๊ยว่านายสำคัญกับฉันขนาดไหน ถึงฉันจะไม่พูดนายก็รู้ใช่มั๊ย?”
 
        ถามแบบนี้แล้วจะให้คุณตอบเขาว่ายังไงล่ะครับ สุดท้ายแล้วคนใจอ่อนอย่างคุณก็ทำได้แค่ตอบกลับไปด้วยท่าทีเดิม ๆ ของคุณอย่างเช่นการกอดเขากลับ ซบหน้าลงกับไหล่หนา ๆ ของเขา และตอบด้วยคำตอบเดิม ๆ “อือ”
 
 
        เพราะไม่ว่ายังไง อ๊คแทคยอน ก็จะเป็นหัวใจของนิชคุณคนนี้ ตลอดไป . . .
 

        . . . . . . .
 

        “ชานซอง นายโกรธฉันเหรอ ?” คิมจุนซูถามคนหน้าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากแต่เจ้าคนตัวโตตรงหน้าเขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะสนใจกันซักนิด “ชานซองอ่า~”
 
        “ครับ ?”
 
        “โกรธฉันเหรอ ?” นี่ฉันอุตส่าทิ้งเวลาในการแต่งเพลงมาง้อนายแล้วนะ เลิกงอนกันซักทีเถอะ อุตส่าห์แอ๊บแบ๊วให้ดูน่ารัก ๆ ด้วยนะเนี่ย!
 
        “ไม่นี่ครับ . . . ยังไงผมมันก็แค่คนที่พี่ตวาดได้ตามอารมณ์อยู่แล้วนี่นา ผมมันเป็นแฟนที่ไม่ได้มีความหมายอยู่แล้ว ผมจะโกรธทำไม” มักเน่ตัวโตพูดเสียงราบเรียบ หน้าตาก็เรียบตามน้ำเสียงนั่นแหละ
 
        “โธ่~ อย่าพูดแบบนั้นสิชานซองอ่า~” ถ้าไม่สำคัญจะมาง้ออยู่นี่ทำไมเล่า! ไอ้หมีอึนเอ๊ย!! “ฉันขอโทษนะ ก็ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีนี่นา”
 
        “ผมรู้แล้วครับว่าพี่อารมณ์ไม่ดี ผมก็ไม่รบกวนพี่แล้วไง เชิญใช้เวลาส่วนตัวของพี่ต่อเถอะครับ”
 
        “ชานซองอ่า~ . . .” ทำไมผมถึงได้รู้สึกเหนื่อยใจจังเลย ทำไมการง้อใครซักคนหนึ่งมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กันนะ? สารภาพตามตรงเลยครับ ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของคิมจุนซูที่ต้องมานั่งง้อคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อคนอื่นเป็นที่คนสำคัญคนนี้นี่ด้วยยิ่งแล้วใหญ่เลย
 
        ไม่เคยมีซะหรอกในประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ ที่คิมจุนซูจะต้องมาเป็นฝ่ายง้อแบบนี้
 
        ทุกครั้งมักจะเป็นชานซองที่เข้ามาเป็นฝ่ายง้องอน เป็นฝ่ายเข้ามาหา ก็เลยไม่ทันได้นึกถึงวันที่ผมจะต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเค้าก่อนอย่างเช่นวันนี้ แล้วผมจะใช้ข้ออ้างอะไรในการเข้าหาเขาดีนะ ?
 
        “ไปซูเปอร์ฯกับฉันมั๊ย . . . ของกินในตู้เย็นจะหมดแล้วนี่นา” เป็นข้ออ้างที่ทุเรศที่สุดเ