{SF-BaeRi} You’re My

posted on 17 Aug 2011 20:22 by lollipoppo-fictions in ShortFictions directory Fiction

Title : You’re My ... เธอคือหัวใจของฉัน

Status : Short Fiction

Author : iLollipoppO

Beta-Reader : None

Fandom : Bigbang

Main Pairing : Taeyang x Seungri (BaeRi)

Genre : Sweet Romance

Rate : R

Note : เบรี แบบบ้า ๆ บอ ๆ ครั้งแรก มันมาเพราะคลิปข้างล่างนี่ล่ะฮ่ะ =///////=

 

 

 

        “เอาล่ะ เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ครับ” เสียงของโปรดิวซ์เซอร์เอ่ยบอกทีมงานทุกคนเพื่อให้เตีรยมตัวสำหรับการจัดเก็บสถานที่ ซึ่งเป็นรงานชิ้นสุดท้าย

        “หนื่อยหน่อยนะครับ . . ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ...” น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยขอบคุณทีมงานทุกคนที่ช่วยกันอย่างจริงจัง จนงานทั้งหมดสำเร็จลุล่วงได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ . . . วันนี้เป็นวันถ่ายวีดีโอคลิปที่จะใช้สำหรับคอนเสิร์ตเดี่ยวของเขา . . . คอนเสิร์ต SOLAR Live Asia Tour 2011 ซึ่งเป็นคลิปวีดีโอที่ยาวประมาณ 3 นาที สำหรับใช้ประกอบเพลง You’re My โดยนักแสดงนำคือเขาและ นางเอกรับเชิญ ยู อินนา นักแสดงหญิงชื่อดัง

        ในคลิปวีดีโอ เขาจะต้องแสดงเป็นคู่รักที่กำลังแสดงความรักแก่กันอย่างหวานฉ่ำบนเตียงนอนนุ่มสีบริสุทธิ์ มันคงจะง่ายสำหรับนักแสดงสาวผู้ที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการการแสดงอย่างเธอ แต่กับเขาที่ขี้อาย และไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับเหล่าหญิงสาวซักเท่าไรแล้ว มันเป็นการยากน่าดูเลยทีเดียว

 

        เมื่อ 4-5 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่เพิ่งจะเริ่มถ่ายทำ ยังไม่ทันอะไร ทั้งเขาและยูอินนาก็ต้องอยู่ใกล้ ๆ กัน ชนิดที่เรียกว่า ‘แนบชิด’ เสียแล้ว

        “เอาล่ะครับโอบกอดกันให้มากกว่านี้หน่อยครับ แทยังอย่าอายครับ โอบอินนาได้เลย . . . อย่างนั่นล่ะ!” เสียงผู้กำกับเอ่ยสั่งในสิ่งที่ต้องการ แทยังจะต้องโอบกอดยูอินนาเสมือนกับว่าเขาเป็นคนรักกันจริง ๆ ไหนยังจะต้องกระซิบเข้าที่ใบหูของเธอเบา ๆ ลัจับมือแบบที่คู่รักเขาทำกันด้วย คนไม่คุ้นเคยกับผู้หญิงอย่างเขาก็เลยตกแระหม่าอยู่เช่นนี้ ไหนยังจะฮากสุดท้ายที่ต้องทำภาพให้ดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะร่วมรักกับเธอคนนั้นเสียอีก . . . พูดกันตามตรงนะครับ ให้ทีมงานเปลี่ยนยูอินนาเป็นเด็กบางคนยังจะดีซะกว่า

        คนที่ขาว ๆ ตาตก ๆ หน้าตาน่ารัก ๆ น่ะครับ ถึงแม้จะไม่พูดก็รู้กันใช่มั๊ยครับ ว่าผมหมายถึงใคร ใช่แล้วครับ คนรักของผมคนนั้นนั่นแหละ! การจะทำแบนั้นก็ต้องทำกับคนที่รักสิถึงจะถูก

 

        “แทยังคะ . . . มาอยู่นี่นี่เอง ชั้นหาคุณตั้งนานแน่ะค่ะ” เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นข้าง ๆ กาย ก่อนจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มที่แขนข้างซ้าย ตกใจที่จู่ ๆ เธอก็เข้ามาปรชิดตัวผมโดยไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้

        “คุณอินนา!”

        “มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ ?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา

        “เปล่าครับ พอดีรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะครับ ตามหาผมนี่ มีอะไรสำคัญรึเปล่าครับ ?” เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ จะมาตามหาผมทำไมกันนะ

 

        “พอดี ชั้นว่าจะชวนคุณไปดินเนอร์น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาให้ชั้นมั๊ยคะ” เปิดเกมส์รุกโดยไม่สนใจว่าจะเป็นการเสียเชิงหญิงสาวเลยนะครับ . . . แล้วท่าทางไร้เดียงสาเมื่อตะกี้นั่นหายไปไหนแล้วล่ะ ได้แค่คิดในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังเธอคงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงกรีดเสียงร้อง กรี๊ด ๆ แน่ ๆ

        “ขอโทษจริง ๆ ครับ พอดีผมนัดกับเพหล่าสมาชิกในวงเอาไว้แล้วน่ะครับ”

        “ถ้าอย่างนั้น ขอชั้นไปด้วยได้ไหมคะ”

        “เอ่อ . . . เกรงว่าจะไม่สะดวกน่ะครับ พอดีเรานัดกันไว้ที่หอพัก” เขาบอกปัดเธออย่างมีมารยาท หากแต่เธอก็ยังคงดื้อดึงที่จะไปกับเขาให้ได้

        “ชั้นรออยู่ด้านนอกก็ได้ค่ะ พอทุกคนเตรียมตัวเสร็จแล้ว เราค่อยไปด้วยกันก็ได้”

 

        “อย่าดีกว่านะครับคุณอินนา ถ้าเกิดเป็นข่าวซุบซิบกันขึ้นมา เดี๋ยวจะเป็นปัญหาเอา”

        “ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่คะ” คำตอบที่ได้กลับมาแทบจะทำให้เขาหมดความอดทน ผู้หญิงนี่น่ากลัวเป็นบ้า นี่กะจะงาบเขาให้ได้ใช่ไหมนะ ท่าทีที่ดูออกได้อย่างง่ายดายนั่น ช่างต่างกับใครบางคนที่เขาคิดถึงอยู่มากมาย รายนั้นถึงจะดูออกได้อย่างง่ายดายเหมือนกัน แต่ก็ช่างไร้เดียงสา น่าเอ็นดู รู้สึกว่าน่ารัก . . . จนอดไม่ได้ที่จะรักเข้าจริง ๆ

 

        “แต่เอาเถอะค่ะ ถ้าคุณกลัวว่าจะเป็นข่าวถึงขนาดนั้นล่ะก็ เอาไว้คราวหน้าเราค่อยนัดกันเป็นส่วนตัวก็ได้ อย่าลืมติดต่อไปนะคะ” เธอกล่าวลาพร้อม ๆ กับสอดกระดาษแผ่นเล็กเข้ามายังกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขาก่อนจะเดินเฉิดฉายออกไป

 

        แทยังหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมองก่อนจะทิ้งมันลงในถังขยะข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ เถอะ!! ผู้หญิงอย่างคุณน่ะเหรอจะสำคัญกับผม คิดหรือว่าคนอย่างผมจะเป็นไปตามที่คุณต้องการ ไม่มีวันที่คุณจะขึ้นมาแทนที่คนสำคัญของผมได้แม้แต่ซักนิด กรุณาเข้าใจเอาไว้ด้วยเถอะครับ คุณยูอินนา

 

 

        ///////

 

 

- หอพักของสมาชิก Bigbang – เวลา 23:00นาฬิกา

         “กลับมาแล้วฮะ~” น้ำเสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างหว่งว่าจะมีใครซักคนในบ้านตอบรับ หากแต่ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมาแม้ซักนิดเดียว เอ~ ไปไหนกันหมดนะฮะเนี่ย ทำไมบ้านถึงได้เงียบแบบนี้ พี่จียงคงกำลังจัดการเรื่องเพลงในอัลบั้มกับพี่ท๊อปอยู่ล่ะมั้ง พี่แดซองก็คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการเคลียร์ปัญหาเรื่องนั้น . . . แล้วพี่ยองเบของผมล่ะฮะ อยู่ที่ไหน ?

        แอบไปหาสาวแน่ ๆ เลย ฮึ่ย~ อย่าให้จับได้นะ จะจัดการให้รู้เรื่อง! . . . อ๊ะ! เจอแล้ว~ มาหลับอยู่บนโซฟานี่เองพี่ยองเบ~ เราก็นึกว่าไปหาสาว ๆ ซะแล้ว อย่างนี้ค่อยน่าชื่นใจหน่อย นี่คงอยู่รอผมกลับมาจนหลับไปสินฮะ

        “พี่ยองเบ~ พี่ยองเบฮะ ตื่นเถอะ . . .” เจ้าของเสียงใสร้องแรกแหกกระเชอ ปลุกร่างแกร่งให้ตื่นจากภวังค์ หากแต่ร่างหนานั้นก็ยังคงหลับสนิทไม่ได้ยินเช่นเดิม นั่นยิ่งทำให้ร่างเล็กเกิดหมันไส้ระคนได้ใจ หลับเป็นตายขนาดนี้ เดี๋ยวซึงรีก็ปล้ำซะเลยนี่! พี่ยองเบ~

 

        ร่างแกร่งที่นอนหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน ถูกร่างเล็กค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทะลีเม็ด ๆ เผยให้เห็นถึงแผงอกล่ำสั้น ร่างกายที่ดูมีเสน่ห์เย้ายวนในทุกครั้งที่ได้เห็น อดไม่ได้ที่จะคิ่ย ๆ สัมผัสร่างกายนั่น ด้วยกลัวว่าคนที่ถูกสัมผัสจะตื่นขึ้นมา

        หากแต่ความหลงระเริงได้ใจ จากการได้หยอกล้อกลั่นแกล้งยิ่งทำให้ร่างเล็กยิ่งได้ใจ ปลุกปล้ำคนที่หลับใหลไม่รู้เรื่องราวมากยิ่งขึ้นไปอีก จากแค่ที่สัมผัสด้วยมือนุ่ม ๆ ก็เริ่มที่จะใช้ริมฝีปากสีหวาน ประทับรอยจูบลงบนใบหน้าคม จากหน้าผาก เปลือกตา แก้ม ปลายจมูก ริมฝีปากหนา กระทั่งค่อย ๆ ประพรมร่องรอยลงบนลำคอแกร่ง เรียกเสีงครางเครือของร่างข้างใต้

 

        “อือ . . .” ร่างแกร่งขยับร่างกายพลิกหนีเล็กน้อย ด้วยเพราะรู้สึกถึงแรงกดบางเบาที่ลำคอ ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่คล้ายกับริมฝีปากของใครบางคนที่ได้สัมผัสอยู่เสมอ

        การขยับร่างกายเล็กน้อยนั่นแทบทำให้คนด้านบนหยุดหายใจไปดื้อ ๆ ด้วยกลัวว่าคนข้างใต้ที่ตนเองกำลังรังแกด้วยความรักจะตื่นขึ้นมา เมื่อมั่นใจว่าคนข้างใต้เขาจะไม่ตื่นขึ้นมาแน่ ๆ จึงเริ่มดำเนินการกลั่นแกล้งต่อไป หากแต่การกลั่นแกล้งครานี้กลับค่อย ๆ วาบหวามมากยิ่งขึ้น ๆ เป็นทวีคูณ เมื่อมือนุ่มป่ายปัดเคลื่อนตัวลงไปยังหน้าท้องแกร่ง และมีทาทีว่าจะเลื่อนต่ำลงไปอีก หากแต่เมื่อมือนุ่มแตะเข้าที่หัวเข็มขัด เสียงของคนข้างใต้ก็ดังขึ้นราวกับละเมอ

        “อือ~ อินนา ไม่นะครับ ตรงนั้นไม่ได้”

 

        ซึงรีที่ได้ยินคำพูดนั้นถึงกับชะงักค้าง อินนา? พี่ยองเบหมายถึงยูอินนา ยากเอกคลิปวีดีโอที่พี่ยองเบบอกกับซึงรีเอาไว้น่ะเหรอ? นี่คุณอินนาเขาได้แตะต้องตัวพี่ยองเบถึงขนาดนี้เลยเหรอฮะ แล้วพี่ยองเบก็ให้เข้าแตะต้องตัวถึงขนาดนี้เลยใช่มั๊ย ทำไมล่ะฮะ ทำไมล่ะ! ไหนบอกกับซึงรี่ว่าจะไม่ยอมให้คุณอินนาแตะต้องตัวมากขนาดนี้ไง ไหนบอกว่าซึงรีคนเดียวที่จะได้แตะต้องตัวพี่ยองเบแบบนี้ ในเมื่อพี่ยองเบบอกไว้แบบนี้ ก็ต้องมีแค่ซึงรีคนเดียวสิฮะที่จะได้ทำถึงขนาดนี้!!

        คนตัวเล็กค่อย ๆ ลุก ค่อย ๆ ขยับออกห่างจากร่างหนานั้น พร้อม ๆ กับที่หยดน้ำใส ๆ เองก็ค่อย ๆ หยดลงจากดวงตาเศร้า ๆ คู่นั้น ซึงรีค่อย ๆ เดินออกมาจากโซฟาที่พี่ยองเบของเขานอนอยู่ พอดีกับที่สมาชิกในวงทั้งสามกลับมายังหอพักพอดี จียงที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กรีบวิ่งเข้ามาไต่ถามในทันที

 

        “ซึงรี! เป็นอะไร ใครทำอะไรเรา บอกพี่มา!!”

        “มะ . . . ไม่มีฮะพี่จียง ใคครจะมาทำอะไรซึงรีล่ะฮะ” ตอบปฏิสธ พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเจ้ากรรมที่ไหลไม่ยอมหยุด ก่อนจะหยิบปลายเสื้อขึ้นมาซับแรง ๆ น้ำตาบ้า! หยุดไหลสิฮะ หยุดแค่ตอนนี้ก่อนก็ได้ เอาไว้ซึงรีไปถึงห้องก่อนได้มั๊ยฮะ ซึงรีขอร้องล่ะ

        “ยองเบใช่มั๊ย! ใช่มั๊ยซึงรี เป็นยองเบใช่มั๊ยที่ทำให้เราร้องไห้อย่างนี้ . . .” ควอนจียงถามพลางพุ่งถลาเข้าไปหวังจะกระชากคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาขึ้นมา หากแต่พี่ใหญ่ของวงก็คว้าคอของเขาเอาไว้ได้ทันเวลา

 

        “เอาน่า จียง มันก็เรื่องของน้องกับยองเบน่า จะไปยุ่งทำไม”

        “ก็มันทำให้ซึงรีของฉันร้องไห้นะท๊อป! นายจะให้ฉันเฉยได้ยังไง”

        “ก็รู้~ แต่นายเป็นพี่ แล้วยองเบก็เป็นเพื่อนรัก นายจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเขาสองคนทำไม . . . หรือนายยังไม่ตัดใจเรื่องของซึงรี ? ใช่สินะ ฉันมันเป็นแค่ตัวสำรองของนายนี่” คนตัวใหญ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

 

        “ท๊อป~” ร่างโปร่งหยุดอาการโมโห พูดเสียงอ่อยขึ้นมาทันใด

        “โธ่~ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ฉัน . . . ฉันก็แค่เป็นห่วงน้อง ท๊อป~ ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิ”

        “ก็นาย . . .”

        “โอเค! โอเค!! ฉันขอโทษ ขอโทษนะครับ~ จะให้ง้อยังไงล่ะคราวนี้ บอกฉันม