{SF-2Seung} Your love is my drug >3 [End]

posted on 22 Jun 2011 15:07 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
 
 
 
           "นี่มันอะไรกัน . . . พี่ท๊อป! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง!!"

           "พี่แทยังฮะ นี่พี่เป็นอะไรไปฮะเนี่ย ? ยังไงปล่อยพี่ซึงฮยอนก่อนเถอะฮะ"

           "ไม่ ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อย! นายดูสิ่งที่พี่ท๊อปเขาทำกับนายซะก่อนสิซึงรี . . . พี่ทำแบบนี้ได้ยังไงพี่ท๊อป ตอบผมสิ!!" เจ้าของร่างกำยำผรุเสียงเกรี้ยว คนตัวเล็กที่ยังไม่ค่อยจะเข้าใจเรื่องราวนักก็เลยลองทำตามที่พี่ชายผมตั้งบอก เมื่อก้มลงมองดูร่างกายของตัวเอง ใบหน้าขาว ๆ ก็เปลี่ยนจากสีธรรมชาติเป็นสีเลือดฝาดจัดจ้านขึ้นในทันใด . . . นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ! ทำไมร่างกายของซึงรีถึงได้มีรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ เต็มไปหมด นี่พี่ซึงฮยอนทำอะไรกับเขา !?

           พลันนึกขึ้นได้ก็รีบหยิบฉวยเอาเสื้อผ้าของตัวเองวิ่งเข้าไปสวมใส่ในห้องน้ำ (น้องมันยังอยู่ในบ๊อกเซอร์นะ ยังใส่บ๊อกเซอร์อยู่ . . . อย่าได้คิดว่าน้องมันโป๊หมดตัว~ =/////=) โดยทั้งสองคนที่เหลืออยู่ก็ไม่ทันได้สนใจมอง ทิ้งให้เจ้าของร่างกำยำ เค้นเอาความจริงจากปากคนตัวโตที่เอาแต่นิ่งงัน

           "ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ พี่ท๊อป . . . นี่พี่ไม่ยอมให้ผมคบกับน้องจนถึงกับต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เลยรึยังไงกัน !?"

           ". . . . . . ."

           ไม่มีแม้กระทั่งเสียงใด ที่จะหลุดออกมาจากปากของคนตวโต น่นยิ่งทำให้คนอีกคนโมโหหนนักขึ้น เงื้อกำปั้นหนา ๆ ขึ้นหมายจะชกเข้าที่ใบหน้าของคนตัวโต

           "พี่นี่มัน . . . โธ่เว๊ย! . . . พี่ทำอะไรลงไป พี่คิดถึงความรู้สึกของน้องในตอนนี้บ้างรึเปล่า ?"

           "ขอโทษ . . . ฉันขอโทษ แทยัง"

           "คนที่พี่สมควรขอโทษก็คือน้อง ที่พี่ควรจะขอโทษคือซึงรี ไม่ใช่ผมเลยพี่ท๊อป . . ."

           "ขอโทษ . . . พี่ขอโทษครับ"

 

           แทยังถอนหายใจรุนแรง ในเมื่อพี่ท๊อปขอโทษแบบนี้แล้วจะไม่ยอมลงให้ก็คงไม่ดี

           "ซึงรีครับ"

           เมื่อหันลังกลับมาก็พบว่าคนตัวเล็กเจ้าของชื่อ หายไปจากห้องนี้โดยไม่เห็นแม้แต่เงา "ซึงรี ?"

           ร่างกำยำพยายามเรียกหาว่าคนตัวเล็กยังอยู่ในห้องหรือไม่ อาจจะอยู่ในห้องครัว หรือห้องน้ำก็ได้ . . . แต่ไม่ว่าจะเรียก หรือจะเดินหายังไง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะพบตัวของซึงรีเลย

 

           ด้านซึงรีที่หนีออกมาจากห้องที่พี่ชายทั้งสองกำลังทะเลาะกนอยู่ กลับมายังห้องของตัวเองที่อยู่ถัดไปอีกชั้นหนึ่งก็กำลงสับสนในตวเองอย่างหนัก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา เมื่อคืนนี้เข้าทำอะไรลงไปกับพี่ท๊อ . . . พี่ซึงฮยอน

           ทั้งที่เขาเองยังจัดการกับความรู้สึกของเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่สมบูรณ์ดีเลยด้วยซ้ำไป ถึงจะได้คำตอบมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่การที่ยังไม่ได้ทำมันให้แจ่มชัด ยังไม่ได้บอกให้พี่แทยังได้เข้าใจนั่นมันก็ค้างคาอยู่มากพอดู

 

           ชั่วขณะที่ซึงรีกำลังวุ่นวายอยู่กับความคิดของตนเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

           "ซึงรี . . . ซึงรีครับ อยู่ในห้องรึเปล่า ? เปิดห้องให้พี่เข้าไปได้มั๊ยครับ" เป็นเสียงของแทยังที่เอ่ยเรียกคนน่ารักภายในห้อง

           "พี่แทยัง . . ."

           "เปิดให้พี่เข้าไปได้มั๊ยครับ ซึงรี ?"

           "ขอซึงรีอยู่คนเดียวเถะฮะ ตอนนี้ซึงรียังไม่อยากคุยกับใคร"

           "ซึงรี~ เป็นอะไรไปเหรอ ? บอกพี่สิครับ"

           "ซึงรีไม่เป็นไรฮะ แต่ขอซึงรีอยู่คนเดียวเถอะนะฮะ" คนตัวเล็กพยายามอ้อนขอ จนพี่ชายใจดียอมใจอ่อน

           "เข้าใจแล้วครับ ยังไงถ้าสบายใจขึ้นเมื่อไหร่โทรหาพี่ด้วยนะครับ ซึงรี"

 

           เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห้างออกไปจากประตูหน้าห้องทำให้คนตัวเล็กพ่นลมหายใจเบา ๆ ออกมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมากมายไปกว่านี้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงคุ้นหูของใครอีกคน

           "ซึงรีครับ เปิดประตูให้พี่ทีสิครับ"

           "ไม่! ผมไม่เปิด!! "

           "เปิดหน่อยเถอะนะครับ ซึงรี เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ"

           "ไม่ ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ! อ๊ะ!!" ท้ายประโยคอุทานกับตัวเองเบา ๆ ด้วยเพราะเผลอไผลขึ้นเสียงออกไป

           "ซึงรี~" น้ำเสียงทุ้มของคนตัวโตหน้าห้องเรียกชื่อคนตัวเล็กในห้องด้วยเสียงแสดงความรู้สึกย่ำแย่

           "ซ . . . ซึงรีขอโทษฮะพี่ซึงฮยอน  แต่วันนี้ซึงรีขอเถอะฮะ ขอให้ซึงรีอยู่คนเดียวก่อนเถอะนะฮะ"

           "แต่ว่า . . . " ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะทันได้พูดอะไร คนตัวเล็กในห้องก็อ้อนวอนขึ้นอีกครั้ง

           "ขอเถอะนะฮะ พี่ซึงฮยอน" น้ำเสียงที่ฟังดูเว้าวอนทำให้คนที่อยู่หน้าห้องยอมรับฟังแต่โดยดี

           "เข้าใจแล้วครับ เอาไว้พี่จะมาหาใหม่แล้วกันนะครับ ซึงรี" สิ้นเสียงของคนตัวโต เสียงผีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อม ๆ กับที่คนตัวเล็กพูดขึ้นเบา ๆ ภายในห้อง ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมลงในห้วงความคิดที่วุ่นวาย "ขอโทษนะฮะ . . . พี่ซึงฮยอน . . ."

 

           . . . . . . .

 

           ช่วงเวลานับอาทิตย์ ที่พี่ชายทั้งสองคนแทบจะไม่ได้เจอหน้าคนตัวเล็กเลย ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามที่จะหลบหน้า แทยังที่เริ่มจะทนไม่ได้ที่เรื่องราวทั้งหมดจะเป็นแบบนี้จึงไปดักรอเพื่อที่จะพบหน้าคนตัวเล็กและพูดคุยเรื่องราวทั้งหมดให้เข้าใจ

           ม้าหินข้างหอพัก สถานที่ซึ่งคนตัวเล็กมักจะใช้นั่งทำงานเพื่อส่งอาจารย์ หรือแม้กระทั่งตอนที่ว่าง เขาก็มักจะเข้ามานั่งเล่นอยู่ที่นี่ แบบนี้เสมอ บรรยากาศเงียบสงบและปลอกโปร่งยามเย็นที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนมาใช้สถานที่นี้ซักเท่าใด แต่คนตัวเล็กเลือกที่จะมานั่งอยู่แบบนี้ ยิ่งกับเวลาที่เขาสับสนอยู่อย่างนี้ด้วยแล้ว สถานที่ที่เงียบสงบนี้คงเหมาะกว่าห้องที่อุดอู้ของเขาเอง

           ทำไมเข้าต้องมาคิดมากอะไรขนาดนี้กันนะ ทำไมเขาต้องมานั่งสนใจความรู้สึกของพี่ซึงฮยอนแบบนี้ด้วย เพราะยาอะไรที่พี่แทยังบอกใช่มั๊ย ที่ทำให้เค้าควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือเพราะสิ่งอื่นใดกันที่ทำให้เขาเลยเถิดไปกับพี่ซึงฮยอนอย่างนั้น

 

           "อยู่ที่นี่เองเหรอครับ ซึงรี~" น้ำเสียงอบอุ่นที่ดังขึ้นด้านหลัง ฟังดูคุ้นเคยจนต้องหันหลังกลับไปมอง