“ซึงรี . . . ซึงรีอา~ รอพี่ก่อนสิครับ” อย่ามาเรียกชื่อซึงรีเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างนั้นนะพี่เทมป์ !! ซึงรียังไม่อยากมองหน้าพี่เทมป์ตอนนี้หรอกนะ เพราะตอนนี้พี่เทมป์ต้องทำหน้าตาเจ้าเล่ห์มาก ๆ อยู่แน่เลย

 

         โอ๊ยย~ น่าอับอายขายหน้ากับตระกูลอีไปขนาดไหนกันนะฮะ ไม่ดูสถานการ์อะไรเลย อีซึงฮยอน หึงอะไรไม่เข้าท่า หึงเค้าไปทั่ว หึงแม้กระทั่งแฟนของพี่ชายร่วมที่ทำงานแบบนี้ อีซึงฮยอน เป็นบ้าไปแล้ว !!

 

         ก็เพราะบ้ารักคนบางคนมากมายขนาดนี้นั่นแหละ ถึงได้ทำเรื่องน่าอายขนาดนั้นออกไปได้ 

 

         แต่ดูเหมือนว่าซึงรีจะหนีใครบางคนคนนั้นไม่รอดแล้วล่ะฮะ ตามซึงรีมาทันแล้วนี่ ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นอยู่จริง ๆ ด้วยสิ ฮืออ~ อยากจะหายไปจากโลกกมันซะเดี๋ยวนี้เลยจริง ๆ นะฮะ น่าอายชะมัด

 

         “รอพี่ก่อนสิครับ” ตามมาคว้าแขนซึงรีไว้ได้แล้วไงฮะนั่นน่ะ

 

         “เป็นอะไรไปครับ หืมม~ ?”

 

         “ปะ . . . เปล่านี่ฮะ !! ซึงรีไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยนึง พี่เทมป์คิดไปเองมั๊ง~”

 

  

         เสียงสูงขนาดนี้ เชื่อก็บ้าแล้วครับ อีซึงฮยอน

 

         “ครับ ๆ ถ้าไม่มีอะไร ก็กลับบ้านกันเถอะ เนอะ !!”

 

         “อะไร . . . ซึงรีไม่ขึ้น ซึงรีจะกลับกับพี่แทยัง”

 

         “แทยังกลับไปแล้ว จะกลับกับแทยังอะไรล่ะ หือ ?”

 

         “กลับไปตั้งกะเมื่อไหร่ฮะ ก็นี่ไงฮะ ระ . . . อ้าว !! แล้วรถพี่แทยังไปไหนแล้วล่ะฮะ ?” ไม่ทันแล้วล่ะครับ นี่เจ้าตัวไม่รู้เลยสินะ ว่าขณะที่กำลังเดินหนีหน้า แล้วก็เถียงผมอยู่เมื่อกี๊เนี่ย แทยังก็ขึ้นรถขับออกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

         “ขึ้นดี ๆ เถอะน่า จะได้คุยกันไปด้วยไง นะ . . .”

 

         “ค . . . คุยอะไรฮะ ซึงรีไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับพี่เทมป์แล้ว~”

 

         “แต่พี่มีนี่นา”

 

         “พะ . . .พี่ก็คุยไปคนเดียวสิ ผมไม่คุยด้วยหรอก !!” ถึงจะพยายามทำหนเตาเป็นปกติ แต่ใบหูรั้น ๆ กับแก้มเนียน ๆ ที่มันแดงอยู่นั่นมันปิดผมไม่อยู่หรอกนะ ถ้าไม่อยากคุยกัน . . . โอเค! ผมไม่คุยก็ได้

 

         แต่แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ !!

 

         “ขึ้นรถเถอะ มันดึกมากแล้ว นะ ซึงรีอา~”

 

         “หยะ . . . อย่ามาทำเสียงหวานใส่ซึงรีแบบนั้นสิฮะพี่เทมป์” คนยิ่งทำตัวไม่ถูกอยู่ด้วย เจอเสียงหวาน ๆ แบบนี้เข้าไปก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกไปกันใหญ่น่ะสิฮะ ซึงรีว่าซึงรีหนีขึ้นรถดีกว่า~

 

         คนตัวเล็กกระโดดขึ้นนั่งบนเบาะหลังรถ ก่อนจะปิดประตูดังปัง นี่คิดว่านั่งเบาะหลังแล้วจะหนีผมพ้นใช่มั๊ย ? ผิดถนัดแล้วล่ะครับ ซึงรี ไปนั่งเบาะหลังแบบนั้นน่ะ มันยิ่งจะทำให้เราถูกพี่ต้อนให้จนมุมง่ายกว่าเดิมอีกนะครับ

 

         คนตัวโตขึ้นนั่งยังที่นั่งคนขัย ปิดประตูลงก่อนจะกดล๊อคประตูทั้งหมดจากแผงคอนโซลข้างตัว และพยายามย้ายร่างใหญ่ ๆ ของตัวเองข้ามไปยังเบาะหลังเพื่อจะไล่ต้อนคนปากแข็ง

 

         “ซึงรีอา~”

 

         “พะ พี่เทมป์ จะทำอะไรน่ะฮะ! จะข้ามมาทำไม !!” ข้ามกลับไปเลยนะ กลับไปขับรถเลยนะ ซึงรีอยากกลับบ้านแล้วนะฮะ

 

         “ก็ข้ามมาจัดการกับคนปากแข็งน่ะสิครับ”

 

         “ค . . . ใครกันฮะ คนปากแข็งคนนั้นน่ะ ไม่มี๊ ไม่มี ไม่เห็นมีซักกะคนนึง!!” ปากก็บอกว่าไม่มี แต่ทำไมต้องหลบสายตากันขนาดนั้นด้วยล่ะซึงรีอา อย่าเลย อย่าหนีซะให้ยาก หนีพี่ไปไหนไม่รอดหรอกครับ

 

         “อ๊ะ! พี่เทปม์ !!” คนตัวเล็กตกใจร้องเสียงหลง เมื่อร่างเล็กถูกกดลงไปนอนราบขนาบกับเบาะนั่ง ก่อนจะถูกทาบทับด้วยร่างใหญ่ ที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาหา

 

         “หึงพี่หรือไง ?”

 

         “ผมจะไปหึงพี่ทำไมกัน !!”

 

         “งั้นเหรอ ? . . . เอ~ แล้วใครกันน๊า ที่ร้องไห้โฮ บอกว่าพี่ไปคบกับพี่ฮันบยอล แล้วก็ไม่สนใจตัวเองแล้ว ไม่รักตัวเองแล้วน่ะครับ ?”

 

         “. . . . .”

 

         ไม่มีสัญญาณตอบรับจากปลายสายที่ท่านเรียกหา . . . เถียงไม่ออกแล้วล่ะสิครับ ถึงได้แต่นั่งก้มหน้าแดง ๆ นั่นหลบสายตาพี่อยู่แบบนี้น่ะ

 

         “กะ . . . ก็พี่เทมป์อยู่กับพี่ฮันบยอลแทบจะทั้งงาน เป็นใคร ใครเค้าก็คิดแบบซึงรีทั้งนั้นนั่นแหละ ใครก็ต้องเข้าใจว่าพี่เทมป์ไปคบกับพี่ฮันบยอล”

 

         “ก็พี่ดงอุคเค้าต้องคอยดูแลงานช่วยพี่ฮันบยอล พี่ดงอุคก็เลยฝากให้พี่ช่วยดูแลพี่ฮันบยอลแทนนี่ครับ”

 

         “ก็แล้วทำไมไม่บอกซึงรีก่อนล่ะ !!”

 

         ยัง . . . ยังไม่ยอม ยังเถียงเอาเป็นเอาตายได้แบบนี้นี่ ยังไม่ยอมสินะ

 

         “ยอมรับแล้วเหรอ ว่าคิดเอาเอง ว่าหึงพี่อยู่น่ะ”

 

         “ใครคิดเอาเอง อย่ามามั่วนะ . . . อ๊ะ อ๊า~” คนตัวเล็กเผลอร้องเสียงหวานหู เพราะถูกคนตัวโตเจ้าเล่ห์ สัมผัสเข้าที่ส่วนอ่อนไหว

 

         “ยอมรับเถอะน่าซึงรี ว่ากำลังหึงพี่อยู่น่ะ หืม~”

 

         “ซะ . . . ซึงรีไม่ได้หึงนะ อ๊ะ! อย่านะพี่เทมป์ ตรงนั้นมัน . . . อื๊ออออ~”

 

         “หึงพี่อยู่ชัด ๆ อ่ะ ไม่งั้นเราไม่ร้องไห้งอแงเป็นเด็ก ๆ แบบนั้นออกมาหรอกครับ ซึงรีอา~”

 

         “มะ . . . ไม่ได้หึง . . . อะ อ๋า~ หยุดเลยนะฮะ . . .” คนตัวเล็กที่กำลังเสียเปรียบ ร้องผวาเมื่อคนตัวโตบนร่างกำลังแกะเข็มขัดที่พันอยู่รอบเอวเล็กออก ก่อนจะพยายามรูดซิปกางเกงคนตัวเล็กลง จนคนที่กำลังโดนเอาเปรียบอยู่ต้องรั้งมือใหญ่เอาไว้ไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้  “นี่มันในรถนะ พี่เทมป์ !!”  จะทำอะไรก็ไปทำที่ห้องสิ อย่ามาทำตรงนี้ ซึงรีไม่ทำในรถนะ อ๊ะ~! ไม่สิ ไม่ ไม่ จะที่ไหนซึงรีก็ไม่ทั้งนั้นนั่นแหละ ซึงรีกำลังโกรธพี่อยู่นะ

 

         “ก็ในรถน่ะสิ . . . ไม่มีใครเห็นหรอกน่า มันดึกขนาดนี้แล้วนะครับ” ไอ้ดึกขนาดนี้ของพี่น่ะ มันเพิ่งจะ 5 ทุ่มกว่าเองนะฮะ งานวันเกิดพี่ฮันบยอลก็ใกล้จะเลิกแล้วด้วย แล้วนี่มันก็ลานจอดรถกลางแจ้งนะ ไม่ใช่ตึกจอดรถนคอนโดเรา ที่จะไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา

 

         “ไม่เกี่ยวกันเลย ปล่อยซึงรีนะ ซึงรีจะกลับบ้านแล้ว !!”

 

         “แต่พี่ต้องง้อซึงรีก่อนนี่ ? ” ใครบอกกันว่าจะต้องมาง้อตอนนี้ ไม่ต้อง ไม่ต้องง้อเลยก็ได้

 

         “ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องง้อ ไม่ได้โกรธ ไม่ได้หึง~”

 

         “เด็กปากแข็ง” อย่างนี้มันต้องกำราบกัซะบ้างแล้ว เผื่อว่าปากกับใจจะตรงกันมั่ง ว่าพลางขืนมือออกจากแรงรั้งก่อนจะบุกรุกเข้าไปภายใต้กางเกงยีนส์ตัวหนา จนคนตัวเล็กหลุดครางเสียงหวาน

 

         “อ๊า~ หยะ . . . หยุดนะพี่เทมป์ ซึงรี มะ . . . ไม่เล่นด้วยนะฮะ . . . ฮึ๊มมมมมม~” อาศัยจัง