{SF-KhunWoo} This Time >3 [End]

posted on 05 Mar 2011 22:05 by lollipoppo-fictions in ShortFictions
  

           “อูยอง !!”

 

           ตกใจจนต้องรีบเข้าไปประคองร่างเล็กที่นอนอยู่ขึ้นมา แล้วก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของคนตัวเล็กร้อน ร้อนประหนึ่งไฟสุมไปทั่วร่าง นี่ไปทำอะไรมานะ ทำไมถึงได้ตัวร้อนขนาดนี้ ?

           แต่ช่างมันก่อนเถอะครับ ยังไงซะตอนนี้อูยองก็สำคัญกว่าเหตุผลแล้ว

 

           คุณอุ้มร่างเล็กขึ้น เพื่อที่จะพาไปยังห้องนอน ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยร่างเล็กให้ลงนอนกับเตียงนุ่ม ถึงแม้คุณจะมีแรงเยอะ แต่กับคนที่ไม่มีสติแบบนี้ ก็หนักใช่เล่นเหมือนกันนะครับ ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วอูยองออกจะตัวเบา อุ้มง่ายกว่านี้ตั้งเยอะแท้ ๆ

           หลังจากที่จัดการคนน่ารักให้ลงนอนในท่าที่สบายแล้ว ก็จัดแจงเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ก่อนจะตัดสินใจป้อนยาลดไข้ด้วยริมฝีปากของตนเอง

           ก็ตอนนี้จะไปทำยังไงให้อูยองทานยาได้ล่ะครับ เรียกให้ลุกขึ้นมาทานยาเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินกันเลย เห็นจะมีก็แต่วิธีนี้เท่านั้นแหละครับ ที่จะทำให้อูยองได้ทานยาลดไข้เข้าไปได้ คุณไม่ได้มีความคิดจะเอาเปรียบอูยองซักนิดเลยนะครับ

 

 

           หลังจากที่คุณป้อนยาให้แล้ว ก็คอยดูแล คอยเปลี่ยนผ้าขนหนูที่ซับน้ำไปวางบนหน้าผากของคนน่ารัก จนเผลอหลับไปข้าง ๆ กัน

 

 

 

 

 

           แสงอาทิตย์สาดส่องเย้าแหย่ดวงตาเรียวเล็กของคนน่ารัก เริ่มรู้สึกรำคาญจนต้องปรือตาขึ้นมอง แล้วก็พบว่าตัวเขาเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม พร้อม ๆ กับคุณ ที่ฟุบหลับอยู่ข้างกาย

 

           นี่ผมมานอนอยู่บนเตีงตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ จำได้ว่าผมออกไปตามหาพี่คุณ ตามหาจนเหนื่อย จนท้อถึงได้กลับมาที่บ้าน แล้วผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

           เจ้าอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัวนี่อีก มันอะไรกันนะ ศรีษะก็หนักจนยกแทบจะไม่ขึ้น . . . แล้วอะไรอยู่บนหน้าผากผมเนี่ย ผ้าขนหนูงั้นหรือ ? นี่ผมไม่สบายสินะครับ  มันก็น่าที่จะไม่สบายอยู่หรอก ออกไปตากลมหนาว ทั้ง ๆ ที่คว้าแค่ผ้าพันคอผืนเดียวออกไปอย่างนั้น

 

           แล้วตอนนี้ พี่คุณยังเข้าใจผมผิดอยู่มั๊ยนะ อยากจะปลุกขึ้นมาถามอยู่เหมือนกัน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเมื่อคืน พี่คุณได้พักผ่อนมากแค่ไหนกัน พี่คุณต้องมาดูแลผมที่ไม่สบายทั้ง ๆ ที่ยังเข้าใจผมผิดอยู่อย่างงั้นหรือ ?

 

           นี่พี่คุณยังรักผมอยู่เหมือนเดิมใช่มั๊ย พี่คุณยังไม่ตัดใจไปจากผมใช่มั๊ยครับ ?

 

           พยายามดันตัวเองขึ้นนั่ง ทั้ง ๆ ที่ยังคงหนักศรีษะอยู่บ้าง แรงขยับยวบยาบบนเตียงนุ่มทำให้คุณที่นอนฟุปหลับอยู่ข้าง ๆ รู้สึกตัวตื่น

 

           “ฮึมม~ เช้าแล้วเหรอ . . . อูยอง! จะลุกไปไหนครับ หายดีแล้วเหรอ ?” เมื่อคืนกว่าจะได้นอนคงดึกสินะครับพี่คุณ น้ำเสียงถึงได้ดูงัวเงียขนาดนี้

 

           “ผมจะไปอาบน้ำครับ”

 

           “แต่เราไม่สบายอยู่นะ” คนไม่สบายจะไปอาบน้ำเนี่ยนะ เช็ดตัวก็พอมั้งครับอูยอง

 

           “ก็ผมอยากอาบน้ำนี่ครับ ตอนนี้มันเหนียวตัวไปหมดเลย อาบเสร็จจะได้ลงไปเปิดร้านช่วยพี่คุณด้วย”

 

           “ลงไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่สบายอยู่แบบนี้น่ะนะ ไม่ต้องเลย เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้ เราน่ะนอนอยู่นี่แหละ” ว่าพลางดันคนน่ารักให้ล้มลงนอน คนน่ารักเองก็นอนลงตามแรงดันอย่างว่าง่าย ไม่ขัดขืน ก่อนจะลุกเดินไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำสำหรับเช็ดตัวให้คนน่ารัก แต่ก็รู้สึกได้ถึงแรงฉุดรั้งที่ข้อมือจนต้องหันกลับมาถามด้วยความสงสัย

 

           “ครับ ?”

 

           “พี่คุณครับ . . . เรื่องพี่แทคยอน . . .”

 

           “อืม พี่รู้แล้วล่ะ แทคยังรักอูยองอยู่ . . . ก็ดีแล้วนี่ครับ อูยองจะได้มีความสุขซักที”

 

           “แต่ . . . ผม . . .”

 

           “อูยองก็รักพี่แทคยอน แทคเองก็รักอูยอง ในเมื่อความรู้สึกของสองคนตรงกัน มันก็ดีแล้วนี่ครับ”

 

           ทันทีที่จบประโยค หยดน้ำตาใสจากดวงตารั้นก็ไหลรินในแทบจะทันใด

 

           “อูยอง . . . ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรไปครับ !!”

 

           “ฮึก~ พี่คุณ พี่คุณไม่รักผมแล้ว . . . พี่คุณไม่รักผมแล้วหรือครับ” โผเข้ากอดคนตรงหน้าทั้งน้ำตา

           “พี่คุณไม่รักผมแล้วใช่มั๊ย . . . ฮืออ~”

 

           “ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รัก แต่พี่เห็นว่านั่นคือความสุขของเราต่างหากล่ะ ในเมื่ออูยองรักแทค แล้วแทคเองก็ยังรักอูยองอยู่ แล้วความรักของพี่จะมีความหมายอะไรอีกล่ะครับ”

 

           “ไม่ใช่นะครับ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คุณคิดนะ ฟังผมก่อนสิครับ ฮึ่กก~” ยิ่งกอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นอย่างเอาแต่ใจ และไม่อยากจะให้เข้าใจไปเช่นนั้น

 

           “พี่แทค . . . พี่แทคยอนเค้า ฮึก~”

 

           “หยุดร้องไห้ก่อนเถอะนะครับอูยอง . . . นะ พี่สัญญาว่าพี่จะตั้งใจฟัง” ก็ปกติแล้วอูยองไม่เคยร้องไห้ให้คุณเห็นเลยซักครั้ง แต่นี่กลับร้องไห้ซะมากมายขนาดนี้ แล้วยังเข้ามากอดผมไว้แบบนี้อีก ยังมีอะไรที่คุณยังไม่รู้ ยังมีเรื่องที่คุณเข้าใจผิด เกี่ยวกับอูยองและแทคยอนอยู่อีกสินะ

 

           “พี่แทคยอน ฮึ่กก~ เค้า . . . เค้าบอกว่าเค้ายังรักผมอยู่”

 

           “พี่ได้ยินแล้วล่ะครับ” คุณอยู่ได้ยินถึงแค่ตรงนี้เท่านั้นแหละครับ หลังจากตรงนี้ไปคุณก็ไม่ได้อยู่ฟังแล้ว คุณกลัวที่จะได้ยินมันไปมากกว่านี้ เมื่อคืนคุณถึงออกมาจากบ้านซะก่อน

 

           “แต่ผม . . . ผมปฏิเสธพี่แทคยอนไปแล้ว . . .”

 

           “ปฏิเสธ!! ทำไมล่ะครับก็อูยองยังรักทะ . . . !!!!!” ยังไม่ทันจะพูดได้จบประโยคก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอ่อนนุ่มหวานละมุนที่ริมฝีปากของตน . . . รสสัมผัสหวานที่เคยกอบเก็บอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ได้รับสัมผัสหวานนั้นด้วยความตั้งใจของคนตรงหน้าเอง

 

           ผมรักพี่คุณ~ ฮึ่กก . . . เพราะผมรักพี่คุณครับ ฮืออ~” ยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่ไหลรินอยู่ไม่ขาดเผื่อว่ามันจะให้หยุดไหล แต่จะทำยังไงก็ไม่หยุดซักที จนคนตรงหน้าต้องยื่นมือเข้ามาช่วยซับน้ำตาอ