{SF-KhunWoo} This Time >2

posted on 19 Jan 2011 15:49 by lollipoppo-fictions in ShortFictions


            พี่แทคยอน !!

 

           “อูยอง … ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ ?”

 

           “พี่แทคยอนนั่นแหละครับ ... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน ?”

 

           “พามาหาคุณมันน่ะสิ ก็ไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่”

 

           “ละ ... แล้ว อเมริกาล่ะครับ ?” พี่แทคยอนอยู่ที่อเมริกาไม่ใช่หรือไงกัน แล้วทำไมถึง ... ทำไม ถึง มาอยู่ ที่นี่ได้ แล้วทำไม หัวใจผมมันต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยล่ะ หยุดสิ !! หยุดดี๋ยวนี้นะ !!! หยุดเต้นแรงแบบนี้ได้มั๊ย ไอ้กล้ามเนื้อบ้าที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของสมอง เต้นให้เป็นปกติซักที ... ก่อนที่พี่คุณจะรู้~

 

           “พี่พึ่งจะกลับมาได้สองสามวันน่ะครับ คุณแม่ไม่ได้โทรบอกเราเลยหรอ ?” ได้รับการส่ายหน้ากลับไม่รู้ทิศรู้ทางเป็นคำตอบ ก่อนจะหันกลับไปถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเพื่อนสนิท

 

           “แล้วนายล่ะคุณ สบายดีใช่มั๊ย ?”

 

           “อือ ก็สบายดี ปกตินั่นแหละ ไปอยู่ซะนานเลยนะ ฉันนึกว่านายจะไม่กลับมาแล้วซะอีก”

 

           “เห๊ยย!! จะบ้าเหรอ แค่ไปเรียนต่อ ทำไมถึงจะต้องไม่กลับมาด้วยล่ะ ไม่ได้กะจะไปอยู่ถาวรซักหน่อย”

 

           บทสนทนาระหว่างเพื่อนรักดำเนินไป ท่ามกลางความสับสนที่เกิดขึ้นในสมองของคนน่ารัก . . . พี่แทคยอน~ นี่พี่แทคยอนตัวจริงใช่มั๊ย ใช่พี่แทคยอนของผมจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ ?

           แล้วท่าทีอย่างที่ทำอยู่นี่มันอะไรกันครับ เหมือนกับว่าระหว่างผมกับพี่ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ เหมือนกับว่าไม่เคยความรู้สึกอะไรเกิดขึ้นต่อกัน นอกเสียจากความเป็นพี่น้องของเราเท่านั้นนั่นแหละ ทั้ง ๆ ที่แค่เห็นพี่ หัวใจของผมมันก็เต้นระรัว หัวใจมันไม่ยอมฟังคำสั่งกันแบบนี้ก็เพราะพี่ . . . แล้วพี่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนี้

 

           นี่พี่ลืมไปหมดแล้วหรือไงครับ พี่ลืมเรื่องระหว่างเราไปหมดแล้วจริง ๆ ใช่มั๊ยครับ พี่แทคยอน !!

 

           “อูยอง . . . อูยอง ?”

 

           “ค . . ครับพี่แทคยอน ?”

 

           “เป็นอะไรไป หือ~ พี่ถามก็ไม่ตอบพี่”

 

           “คิดอะไรเพลิน ๆ นิดหน่อยน่ะครับ แล้วพี่แทคยอนถามผมว่าอะไรหรอ ?”

 

           “พี่ถามว่า พรุ่งนี้เราว่างรึเปล่า จะไปไหนมั๊ย”

 

           “ก็ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ ทำไมหรือ ?”

 

           “พี่ว่าจะชวนเราไปเยี่ยมคุณแม่น่ะ จะไปด้วยกันมั๊ยครับ”

 

           “ตะ . . . แต่ว่า” กระอึกกระอัก เหลือบมองหน้าคุณ ไม่กล้าที่จะตัดสินใจอะไรออกไปคนเดียว

 

           “อูยองไปเถอะ ไม่ได้ไปหาคุณแม่นานแล้วนะเราน่ะ” คุณพูดขึ้น เผื่อว่าจะทำให้อูยองตัดสินใจได้ง่ายขึ้นบ้าง และไม่อยากให้บ่ายเบี่ยง . . . อูยองไม่ได้ไปพบคุณแม่นานแล้วจริง ๆ นะครับ ถึงแม้ว่าจะโทรหากันอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ ตั้งแต่ที่แทคยอนไปอเมริกานั่นล่ะมั้งครับที่อูยองไม่ได้ไปหาคุณแม่เลย

 

           “พี่คุณไปด้วยกันนะครับ” ถ้าจะไป ผมก็อยากให้พี่คุณไปด้วยกันนะ

 

           “หือ~ พี่จะไปด้วยทำไมล่ะ”

 

           “ก็ผมอยากให้พี่คุณไปด้วย~”

 

           “พี่ชายเราก็ไปด้วยแล้วนี่ครับ หือ?” ก็แทคยอนก็ไปด้วยแล้ว พี่ชายแท้ ๆ ไปด้วย มันน่าจะดีกว่าที่คุณจะไปด้วยซะอีกนี่ครับ พี่น้องไปจะไปหาแม่ คุณจะไปด้วยทำไมกัน

 

           “แต่ . . .” ยังจะอึกอักอยู่อีก นี่อยากให้คุณไปด้วยขนาดนั้นเลยเหรอไงครับเนี่ย

 

           “อูยองไปหาคุณแม่บ้างเถอะ นานมาก ๆ แล้วนะ ที่เราไม่ได้ไปหาท่านเลย”

 

           “. . . . .”

 

           “แม่บอกฉันว่า อูยองไม่ได้ไปหาแม่เลยนะคุณ แม่เค้าอยากเจออูยองจะแย่” แทคยอนเอ่ยบอกคุณ

 

           “เห็นมั๊ย~ แม่เค้าอยากเจอเราจะตายไป ไปหาท่านเถอะนะครับ อูยอง”

 

           “แต่ . . .”

 

           “ไปกับพี่แหละน่า ไหน ๆ ก็ว่างนี่ คุณมันก็ต้องอยู่ดูแลร้าน . . . นะ ?”

 

           “ครับ ผมก็อยากเจอคุณแม่เหมือนกัน”

 

           “งั้นพรุ่งนี้พี่จะมารับที่นี่นะครับ อูยอง . . . พี่ไปก่อนล่ะนะ พอดีมีเรื่องที่จะต้องไปทำอีก”

 

           “ครับ พี่แทคยอน แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ” พยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่แทคยอนจะขอตัวกลับไป

 

           หลังจากที่แทคยอนกลับไปแล้ว อูยองเองก็นั่งนิ่ง เงียบ ไม่พูดไม่จา จนคุณเองก็รู้สึกหวั่น ๆ ใจ อยู่เหมือนกัน

 

           “อูยอง~”

 

           “ครับ พี่คุณ ?”

 

           “เป็นอะไรรึเปล่าครับ ไม่พูดไม่จาเลย”

 

           “เปล่าครับ ผมไม่เป็นไร”

 

           “คิดมากเรื่องแทคยอนรึเปล่า ?”

 

           “. . . . .” ความเงียบที่ได้รับกลับมา มันทำให้คุณใจไม่ค่อยดีเหมือนกันนะครับ

 

           “อูยองยังลืมเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้อยู่ใช่มั๊ย~”

 

           “มะ . . . ไม่ใช่นะครับพี่คุณ !! ผม . . . ผมแค่ . . .”

 

           “พี่เข้าใจครับ” น้ำเสียงของพี่คุณเรียบนิ่ง จนผมเองรู้สึกกลัวขึ้นมา กลัวว่าพี่คุณจะไม่เข้าใจอย่างที่พูด

 

           “แต่ว่าผม . . . ”

 

           “พี่คุณเป็นคนบอกเอง ว่าพี่จะรออูยอง เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอกนะครับ” พูดจบคุณก็เดินไปยังเคาเตอร์อีกด้านที่มีลูกค้าเข้ามาสั่งออเดอร์ ด้านอูยองเองก็นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ถึงแม้จะขยับตัวไปมา จะพูดจาเสียงใสบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลุกออกห่างไปจากตรงนั้นตลอดทั้งวัน

 

 

 

 

 

           “นอนได้แล้วนะครับอูยอง พรุ่งนี้เราน่ะต้องไปหาคุณแม่แต่เช้านะ” คุณเรียกให้คนน่ารักที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟาให้มานอนซักที

 

           “ผมยังไม่ง่วงเลยอ่ะ พี่คุณ” ยังจะรั้น จะดื้ออยู่อีกนะ

 

           “ไม่รีบนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หน้าโทรม ๆ ไปหาคุณแม่ ท่านจะเป็นห่วงเอานะครับ หืม~” ก็คุณพูดเรื่องจริงนี่ครับ คุณไม่ได้หาข้ออ้างซักนิดเลยนะครับ

 

           แต่คนน่ารักเองก็ดูจะเข้าใจและยอมที่จะมานอนอย่างว่าง่าย วางหนังสือลงกับโต๊ะข้างโซฟา ก่อนจะลุกเดินมาล้มตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม จนกระทั่งทั้งห้องมืดสนิท ก่อนที่คนน่ารักจะรู้สึกได้ถึงแรงยวบข้างตัวเพราะคุณเองก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงข้าง ๆ กัน

 

           ไม่นานนักคุณก็รู้สึกได้ถึงแรงฉุดร